على حسين ( كهجوه ) 1298 ه ق / 1881 م 1352 ه ق / 1932 م مولانا سيد على حسين بن مولانا غلام صادق از شاگردان سيد باقر بود و از افراد فاضل ، متقى و زاهد به شمار مىرفت . وى در سال 1323 ه ق در حكومت محلى مرشدآباد نماز جمعه و جماعت برقرار كرد و در زمان حيات پدر خود در 11 جمادى الثانى 1352 ه ق درگذشت . على حيدر 1303 ه ق / 1885 م 1380 ه ق / 1961 م در سال 1303 ه ق در خانوادهء مجاهد بالقلم مولانا على اظهر در « كهجوه بلوك سارن » فرزندى به دنيا آمد كه نام او را على حيدر گذاشتند . در آن زمان مولانا سيد حسن باخدا زنده بود . على حيدر در دامن پدربزرگ مقدس و پدر مجاهد خود تربيت يافت و در سن حدود پنج‌سالگى قرآن مجيد و علوم دينى را آموخت و سپس وارد دبيرستان شد و در سال 1321 ه ق به دريافت ديپلم نايل آمد و در رشتهء مهندسى وارد دانشگاه شد ، اما پزشكان به علت ناراحتى قلبى او مانع ادامه تحصيلات وى شدند ، مولانا على اظهر با خانوادهء خود در سال 1322 ه ق عازم زيارت عتبات عاليات شد ، و در حين اين سفر مولانا حكيم على اظهر از آية اللّه حسين مازندرانى و آية اللّه شيخ محمدطه نجفى و آية اللّه شيخ شريعت اصفهانى و آية اللّه سيد كاظم يزدى اجازاتى دريافت كرد و مولانا على حيدر نيز از محضر آنان بهره جست . بعد از مراجعت به وطن در كارهاى تصنيفى و تأليفى پدرش همكارى كرد و تقريبا سه سال از محضر پدر استفاده كرد و در سال 1325 ه ق / 1907 م براى رفتن به لكنهو آماده شد . مولانا على اظهر همراه با برادر خود مولوى محمد حيدر و على حيدر به لكنهو آمد و فرزندش را به بزرگان و علما سپرد ، آنگاه به وطن خود بازگشت . علما وقتى كه ديدند اين جوان با علوم جديد آشنا و اهل‌قلم و صاحب نظر است او را با محبت بسيار پذيرا شدند و مورد محبت و توجه خاص قرار دادند و او نيز چون باهوش ، زحمتكش ، صاحب فراست و معلومات بود ، توجه نظر علما را به خود جلب كرد و در علوم اساسى و فنى تجاربى به دست آورد و در امتحانات مولوى فاضل دانشگاه پنجاب توفيق يافت . آنگاه در سال 1328 ه ق به لاهور آمد و وارد كالج اورينتال شد و بعد از تحصيلات دوساله به زادگاه خود بازگشت .